Ochra

                                  Od bardzo, bardzo dawna myślałam o odwiedzeniu Roussillon. 
                                 Ale to co zobaczyliśmy na miejscu, przerosło moje oczekiwania...
                                     Wchodzi się do ochrowej krainy i nie ma się ochoty wyjść!
                      Znana człowiekowi od tysięcy lat, używana do barwienia ciała i ceramiki-ochra,
                                               to zwietrzała skała, bogata w związki żelaza.
                                          Niezwykłe uczucie, "brodzić" w takim pomarańczu...

 
 

   

                                                                    Miasteczko, również w tej kolorystyce.


 

 

 

                               Jeśli będziecie kiedyś w Prowansji, pamiętajcie, że oprócz lawendy, warto
                                                                   zobaczyć ochrowe wzgórza.




                                             Kilka dni spędziliśmy w dobrze nam znanym Port Leucate. 
                                  To już Langwedocja. Cudowne plaże, ciepłe morze, piękny jachtowy port.


  

                                W drodze na plażę, nad głową rozpościerają się parasole z oleandrów.

 

                                                      Wieczorami plaże bywają puste.  I to lubimy bardzo!

 

                        A jak ma się dość plażowania, to można wyskoczyć na kawę i książkę do Leucate.

 

                           Ps. Żeby nie było, że zrobiliśmy zdjęcia mimo zakazu fotografowania. Kupiliśmy
                                                      po drobiazgu i poprosiliśmy o pozwolenie;)

                                              Kochani, dziękuję za wszystkie Wasze komentarze:)
                        Bardzo, bardzo mnie cieszą. Święta za kilka dni. Może jeszcze zdążę z życzeniami;)

Coś na grudniowe , krótkie dni

                         Zapraszam do krainy lawendy i słońca. Prowansja na taki szary dzień-jak znalazł:)

 

                                                 Od dawna marzyła się nam wycieczka do Luberon. 
                        Opisany przez pewnego Anglika, w kilku książkach, stał się  nadzwyczaj popularny.
                                    Do tego stopnia, że pan autor, wyprowadził się ze wsi, w której mieszkał.
                                                           Bo był nękany odwiedzinami rodaków;)
                Piękny , górski region, ze swoistym mikroklimatem, cudownymi widokami, nie zawiódł
                                                                   naszych oczekiwań.
                                             Staraliśmy się wybierać miejsca mniej zatłoczone.
                      Nie sposób jednak pominąć opactwa Notre Dame de Senanque. Otoczone polami
                                                                  lawendy, wzbudza zachwyt.

                                    Luberon, to miasteczka na skałach, z maleńkimi uliczkami, zakamarkami,
                                                                        czekającymi na odkrycie.

 

 

 
                                             Zamki i opactwa -tych również w tym regionie nie brakuje.
                                                                            Migawki z Lagrasse.

 

 

 

                                          Ale ja czekałam na coś innego...o czym w następnym poście.

Drinki, opactwa i znowu blask południa

 
                                                 Ponieważ my, jesteśmy ludźmi północy( mam na myśli
                                          mnie i mego męża ) i nie przepadamy za upałami, stosujemy różne
                                                                          strategie przetrwania.   
                                Od tych oczywistych jak kąpiele w morzu, poprzez  zimne drinki, do chłodzenia
                                                                      się w grubych murach opactw.

                                   Tym razem dotarliśmy do dwóch klasztorów , ukrytych w Pirenejach.
                                                  Oba są ważnymi miejscami kultu dla Katalończyków.
                              Leżą w Masywie Canigou, gdzie znajduje się także najbardziej znane opactwo
                                                  St. Martin, do którego jednak nie dojechaliśmy.
                                                                  
                                      Canigou-świętą górę Katalończyków, zostawimy sobie na następny raz.




                                                         Opactwo Serrabona, Dobra Góra z XI wieku.

                                   
                                              St. Michel de Coxa http://abbaye-cuxa.com/?lang=en
                                                     Z bardzo ciekawą historią, sięgająca IX wieku.

                                            Do obu opactw można dojechać z małego miasteczka- Prades.
                                  W tutejszym kościele, znajduje się największy barokowy ołtarz we Francji.

                                                                          Zdjęcie z internetu.

                                   Jednym z najlepszych wspomnień z naszego pobytu w tym rejonie Francji,
                                                pozostanie wieczór i nocleg w Vers-Ponte -du -Garde.
                                  Ta malutka miejscowość położona kilka kilometrów od słynnego rzymskiego
                                      akweduktu, zaoferowała nam spokój icudowny wieczór pod gwiazdami.

                                       Dziękujemy Danielowi , właścicielowi tego niezwykłego domu, za jego  
                                                                                  gościnność.
                                             Mieliśmy przyjemnośc nocować w tym  przepięknym domu.
                                           Znacie mnie, wiecie, że to jest to co tygryski lubią najbardziej;)
                                              Starocie, bibeloty, wszystko dobrane ze smakiem. I ...światło.

 

                                                              Targ w Vers-Pont-du-Garde.

                                                                 Pięknej niedzieli Wam życzę:)

Światło południa

                                    Wyjeżdżając na wakacje, nie wiedzieliśmy, że południe Francji, stanie
                                                      się miejscem dramatycznych wydarzeń.
                                          Zanurzeni w miękkim świetle, celebrowaliśmy chwile.
                                              I tak, jak ludzie w Nicei, świętowaliśmy 14 lipca.
                                              Rankiem , już nas tak te wolne dni nie cieszyły.
                                       Mimo to, a może właśnie trochę na przekór, chciałabym
                                               Wam pokazać piękno tego francuskiego zakątka.
                                               
                                     Targ w Usez, śniadanie w maleńkim miasteczku niedaleko rzymskiego
                                          akweduktu, wreszcie sam akwedukt, który ma dwa tysiące lat.
                                                       Wszystko skąpane w południowym blasku.
                                                            I przy akompaniamencie cykad.

                                                                 "Nasz" pokój -wieczorem.

                                                                                     CDN...